Wat gifft dat blots noch för uns Omas?

Was Wiltrud Rosenkranz (83) in Eimsbüttel so alles hört

Von Wiltrud Rosenkranz, Eimsbüttel – So, dor hett doch een Keerl keen Antog in sien Grött 28 kregen. Nu will ick ju mol wat vertell’n. Miene Nobersch klingelt vor een por Weeken an mien Dör. Ick mok op un seh in een ganz truriges Gesicht. „Na nu, wat is passert? Kumm se man rin.“ „Jo jo“, sä se, „sie weten jo, mien Enkelin hett nu Konfirmatschon un ick wull mi een festliche Kledaasch keupen, ober nix! De ganze Stadt heff ick aflopen. Ick segg – ick hätte gern ein festliches Kleid“ „Ja, dort.“ „De Vekeupersch schickt mi in de annere Eck. Wat soll ick seggen – nur Kleeder mit so schmole Bänner ob de Schullern. De Röck meist kott un aff un ann zegelig.“ „Nee“, seggt mien Nobersch. „Dat kann doch een Fro aff sößtig nich mehr antreggen. Noch in twe fiene Lodens heff ick mi ümkeken. Un jümmers de glieke Antwort: ,Ne for Se hebbt wi nix.’“
Dat Glieke is ehr in de Scheulodens passert. De Scheu platt wie een Pannkoken oder de Hack tein Zentimeter hoch. Bit ton Middeloller un denn is vorbi. Jo, vergeet de jungen Lüüt, dat se ok mol öller ward? No mien Beruhigungskoffi gung mien Nobersch in ehr Wohnung.
Ober nu kummt’s. As eer Enkel Geburtstag hav, hett sien Oma för de ganze Footballmannschaft den niegen Dress spendeert! Blots för sien Oma gifft dat nix fienes an Kledaasch in deLodens.
 auf anderen WebseitenSenden
Schon dabei? Hier anmelden!
Schreiben Sie einen Kommentar zum Beitrag:
Spam und Eigenwerbung sind nicht gestattet.
Mehr dazu in unserem Verhaltenskodex.